ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลง เขาเป็นขั้นบรรพกาลที่มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับกฎแห่งมิติและได้ไปถึงชั้นสวรรค์ที่ 4 ด้วยแล้ว เป็นผลให้เขาสามารถบอกได้ด้วยการชำเลืองมองเพียงแวบเดียวว่าอุโมงค์มิติครอบคลุมระยะทางที่ไกลมากซึ่งอาจข้ามผ่านโลกเบื้องล่างนับพันแห่ง
“ตำแหน่งที่แท้จริงของโลกจิ๋วหยานหวงนั้นอยู่ไกลมากจริง ๆ หรือ ? อย่าบอกข้าว่าโลกจิ๋วหยานหวงนั้นล่องลอยไปในมิติและอยู่ใกล้ทวีปเทียนหยวนมากที่สุดในวันเปิดซึ่งจะเกิดขึ้นทุก ๆ หนึ่งหมื่นปี ? เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจอย่างลับ ๆ แต่ไม่ลังเลใจใด ๆ เขาดึงซ่างกวน มู่เอ๋อเข้าไปด้วย
เมื่อข้ามผ่านอุโมงค์มิติที่ทอดยาว แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังไม่รู้ว่าเขาเดินผ่านไปกี่โลก เขาปรากฏตัวข้าง โมเทียนหยุน และ หัวหน้าพิรุณ ทันทีที่เขาออกจากอุโมงค์
เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ และพบว่านี่เป็นพื้นที่ว่าง ไม่มีดวงดาวหรือแสงสว่าง มีแต่ความหนาวเหน็บและความมืดมิดไม่รู้จบ
โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณจ้องมองตรงไปข้างหน้า จ้องไปที่ฝุ่นผงที่สามารถตรวจพบได้ด้วยประสาทสัมผัสแห่งจิตวิญญาณเท่านั้น
ใช่มันเป็นเศษฝุ่น !
ฝุ่นละอองขนาดเล็กจนไม่สามารถตรวจพบได้หากไม่มีการฝึกฝนในระดับหนึ่ง !
