“เมืองลอร์ ในที่สุดข้าก็ได้กลับมาแล้ว ! เมืองเปลี่ยนไปมาก แต่กลิ่นอายและความรู้สึกเดิมยังคงไม่หายไป” เจี้ยนเฉินจ้องไปที่เมืองลอร์ที่อยู่ด้านหน้าเขาพร้อมกับเผยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเขาท่องไปทั่วทวีปเทียนหยวนได้ย้อนเข้ามาในหัวของเขาทันที ทำให้เขามีอารมณ์หลากหลาย
“น่าเสียกายที่เป่าเอ๋อออกจากที่นี่แล้ว” เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของเจี้ยนเฉินแล้ว ซ่างกวนมู่เอ๋อไม่ได้ตื่นเต้นเท่าใดนั้น ท้ายที่สุดสิ่งเดียวที่ทำให้นางคิดถึงทวีปเทียนหยวนก็คือลูกชายของ ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน
“มู่เอ่อ ไม่ต้องกังวล เอ๋อเจี้ยนไม่ได้ไปโลกชั้นสูง ตราบใดที่เขาไม่ไปโลกชั้นสูง เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา” เจี้ยนเฉินปลอบโยนนาง
“เมื่อเรากลับมาจากโลกจิ๋วหยานหยวน เราจะไปโลกอื่นเพื่อค้นหาเสี่ยวเป่า จากนั้นเขาก็สามารถพาเขาไปโลกเซียนกับเรา ในมิติด้านล่างทรัพยากรหายากมาก เขาจะต้องต่อสู้อย่างหนักเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาจากนี้ไป” ซ่างกวนมู่เอ๋อกล่าว
“ใช่ เข้าเมืองก่อน ! ” เจี้ยนเฉินพยักหน้าก่อนที่จะจับมือของซ่างกวนมู่เอ๋อและเข้าสู่เมืองลอร์โดยเดินไปตามถนนทีละก้าว ๆ เหมือนคนปกติ
