“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างใน หลังจากผ่านไปหลายสิบปี ก็ได้เวลาพบพ่อแม่อีกครั้ง ! ” เจี้ยนเฉินกล่าวเบา ๆ ก่อนที่จะหายตัวไปพร้อมกับจับมือของซ่างกวนมู่เอ๋อ
ในขณะนี้ ที่สวนอันงดงามภายในตระกูลเจียงหยางที่ได้รับการคุ้มครองอย่างแน่นหนาของไป๋หยุนเทียนที่สวมชุดขาวนั่งอยู่ในศาลากำลังวาดภาพอยู่ ขณะที่สาวใช้ที่แข็งแกร่งสองคนยืนหันหลังให้กับทางศาลา พวกนางยืนรออย่างเงียบ ๆ พร้อมที่จะรับคำสั่งเมื่อใดก็ตามได้ตลอดเวลา
คนที่ไป๋หยุนเทียนกำลังวาดภาพบนผืนผ้าใบนั้นก็คือเจี้ยนเฉิน !
ผ่านไปสักพัก ในที่สุดภาพวาดก็เสร็จสมบูรณ์ ไป๋หยุนเทียนค่อย ๆ วางพู่กันในมือของนางก่อนที่จะหยิบภาพบนโต๊ะ นางดูมันอย่างใกล้ชิด ท้ายที่สุดก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
“ท่านแม่ หลายปีแล้วที่เราพบกันครั้งล่าสุด ข้าไม่คิดว่าท่านจะยังวาดรูปแบบนี้ได้ และท่านก็วาดภาพได้ดีมาก ภาพนั้นเหมือนจริง ดูไม่ต่างกับตัวจริงเลยแม้แต่น้อย”
ในเวลานั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงที่คุ้นหูดังมาจากข้างหลังของนาง
