“สันติภาพที่ขาดเหตุผลไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป ในขณะที่เผ่าพันธุ์ที่โหดร้ายก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป เนื่องจากโลกทั้งใบหรือแม้แต่ภูมิภาคต่าง ๆ จะดิ้นรนเพื่อความก้าวหน้าได้อย่างไร หากไม่มีการแข่งขันและรู้จักอันตราย” เจี้ยนเฉินมองไปที่ไป๋เหลียนและถอนหายใจเบา “ไป๋เหลียน ฟังข้า หยุดรวมทวีปเทียนหยวนเดี๋ยวนี้”
ไป๋เหลียนพบว่าเรื่องนี้ยากจะยอมรับในทันที นางพูดอย่างเสียใจ “แต่อาณาจักรอัคนีของเราเกือบจะรวมทวีปเทียนหยวนเข้าด้วยกันได้แล้ว”
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินดูไม่ดีเล็กน้อยจากการตอบสนอง “ครั้งนี้ข้าจะอยู่ไม่นาน เมื่อข้าจากไป ข้าจะพาเจ้าไปที่โลกเซียนด้วย ดังนั้นเจ้าจึงเหลือเวลาอยู่บนโลกนี้ไม่นานเช่นกัน”
“หืม ? ทำไม ? ข้าต้องไปที่โลกเซียน ? ” ไป๋เหลียนตกใจ นางโบกมือย่างรวดเร็ว “ไม่ ข้าไม่มีแผนที่จะไปโลกเซียนในตอนนี้ พี่ชาย ให้ข้าอยู่ที่นี่อีกสักปีเถอะ ได้โปรด พี่ชาย” ขณะที่นางพูดอย่างนั้น นางก็เหลือบมองไปยังที่ปรึกษาที่กำลังไม่สบายใจอยู่ข้างหลังของนางอย่างไม่รู้ตัว
“เจ้าไม่อยากจากไปเพราะเจ้าไม่อาจห่างคนที่เรียกว่าที่ปรึกษาอาณาจักรอัคนี ? ” เจี้ยนเฉินมองไปที่ไป๋เหลียนอย่างสงบ
