เจี้ยนเฉินพบคนรู้จักมากมายในหมู่ขุนนางและแม่ทัพ เช่น ตู่กูเฟิง, หยุนเจิ้งและศิษย์พี่อัน ที่เขาเคยพบมาก่อน พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นคนสำคัญของอาณาจักรอัคนี
เจี้ยนเฉินโบกมือให้ทุกคนลุก เขาจ้องไปที่ไป๋เหลียนและพูดว่า “ตอนนั้นข้าได้มอบทหารรับจ้างอัคนีให้กับเจ้า แต่ดูสิว่าเจ้าได้เปลี่ยนทหารรับจ้างอัคนีเป็นอะไร ไป๋เหลียน เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก”
ไป๋เหลียนผละที่ปรึกษาของนางก่อนที่จะวิ่งไปหาเจี้ยนเฉิน เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ย่ำแย่ของเขา นางก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย นางพูดอย่างประหม่าว่า “พี่ชาย ฟังข้า ข้าทำทั้งหมดนี้เพื่อเห็นแก่ผู้คนในโลกนี้ ทั้งหมดนี้เพื่อนำพาสันติภาพมาสู่โลก”
“เพื่อผู้คนบนโลก ? เพื่อสันติภาพ ? ” เจี้ยนเฉินแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ทำไมข้าถึงเห็นแต่การทำลายล้าง, ซากศพและการนองเลือด ? นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘เพื่อประโยชน์ของชาวโลก’ งั้นหรือ ? ”
“นี่หรือยุคแห่งสันติภาพที่เจ้านำมาสู่โลก ? ”
“เจ้านำสันติภาพมาหรือยัง ? หรือว่ามันเป็นนรกทั้งเป็น ? ”
ด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มของเจี้ยนเฉิน เขาพูดอย่างหนักข้อมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็โกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ
