ที่ใจกลางดาวเคราะห์น้อยเหล่านี้ เจี้ยนเฉินก็เห็นภาพที่คุ้นเคย
เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของที่ราบรุ่งโรจน์ หัวหน้าพิรุณ !
หัวหน้าพิรุณได้เปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำ นางนั่งอยู่ตรงนั้นโดยหันหลังให้พวกเขา นางเป็นเหมือนรูปปั้นที่ไม่เคลื่อนไหวเลย
โมเทียนหยุนเข้าไปหานางภายในก้าวเดียว เขาได้มาถึงข้างหัวหน้าพิรุณพร้อมกับเจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ
“เจ้ามาช้า ! “หัวหน้าพิรุณลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ และพูดอย่างเฉยเมย
“ข้าหลงลืมเวลาขณะบ่มเพาะ ดังนั้นข้าจึงขออภัยด้วย ยกโทษให้ข้าด้วย ! ” เจี้ยนเฉินป้องหมัดของเขาทันทีและเอ่ยขอโทษ เจี้ยนเฉินรู้สึกอายจริง ๆ หลังจากที่ให้ผู้เชี่ยวชาญอย่างหัวหน้าพิรุณรอเป็นเดือน ๆ
หัวหน้าพิรุณไม่ได้มองไปที่เจี้ยนเฉินและดูเหมือนว่านางจะไม่ได้ใส่ใจในเรื่องที่เขามาสายแม้แต่น้อย นางยังพูดอย่างไม่แยแสว่า “ในเมื่อเจ้ามาแล้ว เราก็ไปกันเถอะ” ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าพิรุณจึงยื่นนิ้วออกมาและในเวลาต่อมาดาวเคราะห์น้อยก็ปะทุแสงจ้า พลังงานจากดาวเคราะห์น้อยทุกดวงรอบ ๆ
ทันใดนั้น ดาวเคราะห์น้อยจำนวนหลายพันล้านดวงได้รวมตัวกันเป็นจุดค่ายกลขนาดใหญ่ พื้นที่ของมันใหญ่มากจนเทียบเท่ากับพื้นที่ทั้งหมดของที่ราบเมฆา
