“อ่า ! เจ้ายังต้องถามข้าอีกหรือ ? ทั้งอาจารย์และพี่เจี้ยนเฉินจะไป แน่นอนว่าข้าต้องไปด้วย ฮึ่ม พี่เจี้ยนเฉินและอาจารย์ไม่สามารถทิ้งเสี่ยวหลิงไว้เพียงลำพังได้ ไม่อย่างนั้นเสี่ยวหลิงจะไม่สนใจพวกท่านในอนาคต” เสี่ยวหลิงพูด สำหรับเสี่ยวจิน เจี้ยนเฉินรู้คำตอบโดยไม่ต้องถาม จิตวิญญาณธรรมชาติทั้งสองนี้ดูเหมือนจะไม่เคยแยกจากกันตั้งแต่ที่ได้พบกัน
“เจ้าไม่ต้องถามข้า ข้าจะไปด้วยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรายืนหยัดอยู่ในโลกเซียนได้แล้ว ดังนั้นข้าจะพาเสี่ยวเป่ามาด้วยในครั้งนี้” นั่นคือความตั้งใจของซ่างกวนมู่เอ๋อ
“เจี้ยนเฉิน ข้าอาจจะไม่กลับไปที่ทวีปเทียนหยวน ในสามวันนี้ข้าต้องกลับไปที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง เพื่อฝึกฝนอย่างสันโดษ คงอีกนานกว่าจะได้เจอกับเจ้า” หมิงตงรู้สึกหดหู่ใจ เขาดูไม่เต็มใจเลย
“ข้ายังยึดติดอยู่กับคนเดียวในทวีปเทียนหยวน ที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดในเมืองทหารรับจ้าง ลุงเทียน น้องข้า เจ้าต้องพาลุงเทียนมาด้วยในครั้งนี้”
สามวันต่อมา ไป่หรง องค์หญิงแปดของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงได้มายังตระกูลเทียนหยวนด้วยตัวเองและพาหมิงตงออกไปอย่างไม่เต็มใจ หมิงเซียและหยุนเสี่ยวหยานก็จากไปหลังจากนั้น
