เป็นเรื่องปกติ” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาพูดขึ้น
“ผู้น้อยรู้ว่าผลบรรพกาลแห่งวิถีและปราณโกลาหลโบราณนั้นหายากแค่ไหน แต่ตราบใดที่ท่านยอมช่วย ไม่ว่ามันจะหายากแค่ไหน แต่ข้าจะหามันให้เจอ” เจี้ยนเฉินกัดฟันแน่นและพูดขึ้นมา เขารู้ดีกว่าสภาพเขาตอนนี้ดูน่าอนาถแค่ไหน แต่เขาไม่มีทางอื่นในการช่วยนางฟ้าเฮายู่
“ในอนาคตรึ ? เจ้าอาจจะอยู่ไม่ถึงตอนนั้นก็ได้” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาพึมพำออกมา
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ความมุ่งมั่นที่เจี้ยนเฉินมีก็พังทลายลงไป เขาคิดถึงคำพูดของจิตวิญญาณกระบี่ที่บอกกับเขา โดยบอกว่าเขาคือตัวตนต้องห้ามของโลกนี้ ตัวตนต้องห้ามส่วนมากล้วนแต่ถูกโลกกำจัดไป
แม้ว่าเขาจะไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัด แต่มันคงไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ดีแน่ ๆ
คำพูดของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาทำให้เจี้ยนเฉินนึกถึงอนาคตของตัวเอง
เขาอาจจะไม่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุด เขาอาจจะไม่มี่ชีวิตรอดจนถึงตอนนั้น ภายใต้เงื่อนไขเหล่านี้แล้ว เขายังหวังที่จะหาผลบรรพกาลแห่งวิถีและปราณโกลาหลโบราณอนาคตอีกรึ
เมื่อคิดถึงชะตาและสิ่งที่เขาอาจจะต้องเจอในอนาคต เจี้ยนเฉินก็รู้สึกตลกตัวเอง
เขาอาจจะไม่มีอนาคตรออยู่ มันน่าตลกไม่ใช่รึไงที่คิดจะรับปากตอบแทนบุญคุณ
