ังมีเมฆแสงลอยอยู่ เมฆนี้รายล้อมไปด้วยกฎ มันมีร่างอันพร่ามัวร่างหนึ่งอยู่ภายในเมฆนั้น
ชายคนนี้คือจ้าวแห่งพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา !
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตานั่งอยู่บนมิติโดยไม่พูดรึเคลื่อนไหวใด ๆ เขาไม่ได้มีท่าทีใด ๆ กับเจี้ยนเฉินที่นอนสลบไสลอยู่ด้านนอก เขาเหมือนกับไม่รู้หรือเฉยเมยต่อทุกอย่าง เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องภายนอก
เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตายังนั่งนิ่งด้วยท่าทีเฉยเมย ส่วนเจี้ยนเฉินนั้นลอยอยู่ในอากาศในสภาพเกือบตายหมดสติไม่เคลื่อนไหว
ฉากนี้คงอยู่กว่า 2 ชั่วยาม ผ่านไป 2 ชั่วยาม สุดท้ายความเงียบก็พังทลายลงไปด้วยเสียงถอนหายใจ เสียงนี้ดูเหมือนหมดหวังและหมดหนทาง
ตอนนั้นเอง จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาที่นั่งอยู่ในมิติก็ได้เคลื่อนไหว เขาชี้นิ้วออกไปใช้กฎแห่งการสร้างก่อตัวเป็นเส้นทางแห่งแสงห่อหุ้มตัว เจี้ยนเฉิน เอาไว้
ในเวลาเดียวกันเส้นแสงนั้นก็ค่อย ๆ ยกตัวเจี้ยนเฉินขึ้นไปยังห้องโถง
ระหว่างนั้นกฎแห่งการสร้างก็ได้สร้างกฎโลกขึ้นมา ปลดปล่อยพลงของโลกและพลังแห่งการสร้าง มันสร้างพลังงานและสิ่งของขึ้นมาจากความว่างเปล่า
นี่คือความกระจ่างในกฎแห่งการสร้างของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา
