แต่สิ่งที่เจี้ยนเฉินต้องการไม่ใช่ส่วนนี้ แต่เป็นพลังที่เขาได้หลังจากที่โล่พลังพังลงไป
ด้วยการที่จุดบรรพกาลแตกออก เจี้ยนเฉินก็กัดฟันแน่นและใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อก้าวออกไปเป็นก้าวสุดท้าย
ก้าวนี้หมายความว่าเขาข้ามสะพานชีวิตได้สำเร็จ !
ก้าวนี้เกี่ยวข้องว่าเขาช่วยนางฟ้าเฮายู่ได้รึไม่ !
ก้าวนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา !
ตอนที่ก้าวสุดท้ายไปแล้วนั้น พลังบรรพกาลในตัวก็โดนผลาญไปด้วยความเร็วที่น่ากลัว เจี้ยนเฉินรู้สึกมึนหัวขึ้นมา สายตาเขาพร่ามัว เขารู้สึกแค่ว่าท้องฟ้ากำลังหมุน ตัวเขาราวกับพลิกไปมา สุดท้ายเขาก็หมดสติไป
สุดท้ายเขาก็ไม่รู้ว่าเขาข้ามสะพานมาได้รึไม่ เขารู้แค่ว่าเขาก้าวผ่านก้าวสุดท้ายไปได้แล้ว จากนั้นเขาก็ไม่อาจจะทนได้ไหวก่อนจะสิ้นสติไป
ที่ด้านนอกพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง หมิงเซียและ หยุนเสี่ยวหยานพากันยืนนิ่งอยู่กับที่ มองไปที่สะพานที่ทอดไปสู่จุดสูงสุดของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง
“ลุงหมิง ท่านคิดว่าเจี้ยนเฉินจะข้ามสะพานชีวิตได้รึไม่ ข้าได้ยินมาว่าหากไม่อาจข้ามสะพานชีวิตได้ งั้นก็มีแต่ความตายที่รออยู่” หยุนเสี่ยวหยานพูดขึ้น ฝ่ามือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางแสดงสีหน้ากังวลอย่างมา
