สุดท้ายเขาก็หยุดที่ขั้น 88 เขาเหลือแค่ 12 ก้าวก็จะถึงเป้าหมาย ความสำเร็จอยู่ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ
แต่เจี้ยนเฉินใช้พลังทั้งหมดไปแล้ว เขาทรุดลงกับพื้น อาการบาดเจ็บของเขาไม่อาจจะใช้คำว่าหนักหนาอธิบายได้อีก เขานอนหมอบอยูกับพื้นราวกับกำลังจะตาย เขาเหมือนจะหมดลมหมายใจ เขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นยืนได้อีก
“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย ? เจ้าไม่อาจจะไปสุดทางได้ด้วยสภาพในตอนนี้ หากเจ้ายังเดินหน้าต่อ มันก็มีแต่ความตายที่รออยู่ เจ้าควรจะยอมแพ้และคว้าโอกาสเพียงครั้งเดียวที่ได้มาเพราะองค์ชายเก้าเอาไว้” จิตวิญญาณวัตถุโผล่มาบนหัวของเจี้ยนเฉินและพยายามเกลี้ยกล่อมเขา
“ไม่…ข้ายังทนได้ ข้าต้องทำให้ได้…” เจี้ยนเฉินคำรามออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง ในหัวเขานั้นเขานึกถึงอันตรายนับไม่ถ้วนที่เขาต้องเจอมาและมีนางฟ้าเฮายู่คอยช่วยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การกระทำเหล่านั้นกลายเป็นแรงใจให้กับเขา มันกลับเปลี่ยนเป็นความไม่ย่อท้อ สนับสนุนทำให้เขาเดินหน้าต่อไปบนสะพานชีวิตได้
เส้นทางตรงหน้าเขาคือทางเดียวที่จะช่วยนางฟ้าเฮายู่ได้ หากเขายอมแพ้ หากเขาเปลี่ยนใจตอนนี้ งั้นก็เท่ากับการปล่อยให้นางฟ้าเฮายู่ตาย
ผลก็คือเขาไม่อาจจะยอม
