และสร้างผลงานขึ้นมาอย่างมาก
ตอนนั้น ผู้พิทักษ์ซืออยู่ในชุดขาวยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ เขามองไปยังเต่าสีทองตัวเล็กที่อยู่ก้นบ่อ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีสองคนโผล่มาด้านหลังเขา
สองคนนี้คือโมเทียนหยุนและผู้หญิงในชุดดำ !
โมเทียนหยุนโดนผู้พิทักษ์ซือมองข้าม ตอนที่เขามาถึงที่นี่ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ก้นบ่อน้ำ เขาจ้องไปที่เต่าสีทองที่ว่ายไปมาอย่างไร้จุดหมายด้วยสายตาเหม่อลอย
“ เทียนหยุน เจ้าจำมันได้รึไม่ ? ” ตอนนั้นผุ้หญิงในชุดดำก็พูดขึ้นมา เสียงของนางอ่อนโยนอย่างมาก มันมีเสน่ห์ราวกับทำให้วิญญาณลุ่มหลงไปตาม
เสียงนี้ทำให้ผู้พิทักษ์ซือสะดุ้ง เขารีบหันกลับมาพร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนไป จ้องมองไปที่ทั้งสองคนที่โผล่มาด้านหลังด้วยสีหน้าตกใจและระวังก่อนจะตะโกนออกมา “พวกเจ้าเป็นใคร ? ”
โมเทียนหยุนมองไปที่ผู้พิทักษ์ซือ ผู้พิทักษ์ซือสนใจเต่าสีทองอยู่ตลอด เขาได้พูดขึ้นด้วยท่าทีเฉยเมย “เจ้าไม่ต้องลนลานไป ข้าไม่ได้มาร้าย” ในตอนที่พูดนั้น โมเทียนหยุนก็ได้ชี้ไปที่เต่าแล้วถามขึ้นมา “เจ้าเกี่ยวข้องยังไงกับมัน ? ”
ทันทีที่ได้ยินว่าโมเทียนหยุนมาที่นี่เพราะนายน้อย ผู้พิทักษ์ซือก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา เขาได้พูดขึ้นว่า “ข้า
