“ท่านจิตวิญญานวัตถุ ท-ท-ท่านกำลังทำอะไร ? ทำไมท่านถึงเอากระบี่สังหารเทพของข้าไป ? ” กงซุนอี้ถามด้วยความสงสัย
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จิตวิญญาณวัตถุจะพูดอะไร กงซุนอี้ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสุข แม้แต่เสียงของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นในขณะที่เขาพูดว่า “อย่าบอกนะว่า… อย่าบอกนะว่า… อย่าบอกว่า… ท่านจิตวิญญาณวัตถุ อย่าบอกนะว่าในที่สุดท่านก็คิดออกแล้วและต้องการจะรู้จักข้าในฐานะเจ้านาย ? ”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า, ท่านจิตวิญญาณวัตถุ ข้ารู้อยู่แล้วว่าในท้ายที่สุดท่านก็จะคิดออก ข้ารู้ว่าท่านจะเลือกข้าไม่ช้าก็เร็ว เพราะข้าเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่มีสายเลือดของบรรพบุรุษ ทั่วทั้งโลกไม่มีใครเหมาะสมที่จะสืบทอดหอคอยธาตุแสงไปมากกว่าข้า”
“มีเพียงข้าเท่านั้นที่เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับหอคอยธาตุแสง…”
กงซุนอี้หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ความสับสนของเขาจากการสูญเสียกระบี่สังหารเทพหายไปทันที
