หยุนวู่เฟิงใช้เวลาเงียบ ๆ เป็นเวลานานราวกับว่าเขาเพิ่งประสบกับความขัดแย้งภายใน ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วโยนไม้กวาดออกไป “ดังนั้นไม่ว่าจะเป็น แม้แต่ชีวิตของข้าก็รอดเพราะเจ้า และเจ้าก็เป็นสหายของยู่เอ๋อร์ตัวน้อย ข้าจะไปกับเจ้า ! ”
“สถานที่นี้และที่ราบแห่งนี้ มีเรื่องเศร้าโศกเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน จากไปก็ดี จากไปก็ดี”
หยุนวู่เฟิงดูค่อนข้างหดหู่ เขาไม่มีสิ่งที่ยึดเหนี่ยวกับที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกอีกต่อไป ในท้ายที่สุด เขาเลือกที่จะไปกับเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินยิ้มแย้มแจ่มใสทันทีจากสิ่งนั้น การเข้าร่วมของหยุนวู่เฟิงจะทำให้ตระกูลเทียนหยวนแข็งแกร่งขึ้นมาก
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินเหลือบมองที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกเป็นครั้งสุดท้ายด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย สายตาของเขาหยุดไปในทิศทางของศาลาเทพธิดาน้ำแข็งเป็นเวลานานมาก ในท้ายที่สุด ด้วยการถอนหายใจในหัวใจ เขาได้ก้าวเข้าสู่ค่ายกลส่งตัวระหว่างที่ราบกับหยุนวู่เฟิงอย่างเด็ดเดี่ยว และจากไปด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
หลังจากการส่งตัวหลายครั้งระหว่างค่ายกลส่งตัวและจ่ายผลึกศักดิ์สิทธิ์สีสองสามก้อน ในที่สุด เจี้ยนเฉินและหยุนวู่เฟิงก็มาถึงที่ราบเมฆา
