อยู่เท่านั้น แต่เขายังรุ่งโรจน์อีกด้วย’ เสียงของผู้นำพรรคดังมากขึ้น มันเยือกเย็นอย่างมาก
‘ห๊ะ ! ‘ สีหน้าของเด็กไร้หัวใจเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาจับต้นขาของผู้นำพรรคแน่น และเงยหน้ามองผู้นำพรรคที่สูงกว่าเขาถึงเท่าตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงที่น่าตกใจ ท่านพูดอะไร ?ท่านพูดว่า ? เจี้ยนเฉินยังไม่ตาย ? เขายังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ ?’
ข่าวนี้ไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดใส่เด็กไร้หัวใจ มันทำให้เขาวิงเวียนและอารมณ์ของเขาก็แปรปรวนเขาสูญเสียความเยือกเย็นทันที
‘ถูกต้อง เขายังไม่ตาย พวกเราใช้เวลาหลายศตวรรษในการรอคอยอย่างเปล่าประโยชน์’ ผู้นำพรรคถอนหายใจ ทันทีที่เขานึกถึงสิ่งที่พวกเขาสองคนพูดตลอดสองศตวรรษที่ผ่านมา เขาก็รู้สึกย่ำแย่อยู่ภายใน
ไร้เตียงสานัก พวกเขาไร้เตียงสาเกินไป ไม่ใช่แค่ไร้เตียงสา แต่ยังโง่เขลาอีกด้วย
‘เย้อ!’ ผู้นำพรรคถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เช่นเดียวกับคำว่า ยิ่งคาดหวังมากเท่าไร มันก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าตอนนี้ความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร
*เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นกับตาว่าเขาถูกพาไปที่นั่นด้วยตัวเอง และพลังของลมที่น่านับถือก็พุ่งมาจากระยะไกลเพื่อสังหารปรมาจารย์หมึกคราม มันเป็นไปไม่ได้ที่เจี้ยนเฉินจะยังไม่ตาย เขารอดไม่ได้ ข้าไม่เชื่อสิ่งนี้ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะรอดจากเงื่อมมือของลมที่น่านับถือ’ เด็กไร้หัวใจก็เดินทางไปเช่นกัน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างชั่ว
