คำตอบของหัวหน้าพิรุณทำให้โมเทียนหยุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขายิ้มอย่างสบาย ๆ และเต็มไปด้วยความดีใจ “เป็นเวลานานมาแล้วที่ไม่มีใครทำให้ข้าต้องออกแรงมากขนาดนี้ แม้แต่แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงก็ยังไม่มีค่าพอที่จะให้ข้าออกแรงเต็มที่ อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่เจ้าจะบังคับให้ข้าใช้พลังอย่างเต็มที่ แต่ข้ายังต้องเอาวัตถุเทพราชันย์ออกมาเพื่อสู้กับหัวหน้าพิรุณ ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นเกิดความคาดหมายของข้าจริง ๆ ”
โมเทียนหยุนจ้องมองไปที่กรงเล็บที่แหลมคมที่เขาสร้างมันให้บางราวกับปีกจักจั่น มันลอยอยู่ในมือของเขา ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาถอนหาจใจและพูดว่า “ตั้งแต่ที่ข้าได้รับวัตถุเทพราชันย์มา ข้าก็ยังไม่เคยได้ใช้พลังของมันจริง ๆ หรือไม่ก็รั้งเอาไว้ เพราะบางคนอาจสัมผัสได้ถึงความพิเศษของข้าได้”
“โชคดีที่เจ้ายอมถอยในเวลานี้ หัวหน้าพิรุณ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงทำให้ข้าต้องลำบากจริง ๆ แล้ว” โมเทียนหยุนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
