ผมยาว ๆ ของโมเทียนหยุนก็ยุ่งเหยิง มันปลิวไปมาภายใต้แรงลมของพายุพลังงาน ดูเหมือนกับว่าเขาเป็นคนเถื่อน แต่เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าที่เย็นชาและแน่วแน่ของเขา ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นเสริมเสน่ห์ให้เขาเท่านั้น
อั๊ก ! ในเวลานี้ หัวหน้าพิรุณก็กระอักเลือดออกมา มันเป็นเรื่องลึกลับ ไม่ว่าจะเป็นผลจากการปะทะกันของนางกับโมเทียนหยุนหรือเพราะใช้ผลลัพธ์จากการฝืนใช้พลังมากเกินไป เมื่อนางกระอักเลือด ย่อมหมายถึงผลการต่อสู้ครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย นางแพ้
“หัวหน้าพิรุณ เจ้ายังมั่นใจอยู่หรือไม่ ? ” โมเทียนหยุนยืนกอดอกและพูดอย่างไร้อารมณ์
หัวหน้าพิรุณยังคบเหมือนเดิม เย็นชาและไร้อารมณ์ นางจ้องไปที่ชายด้านหน้าของนางอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “จ้าวปีศาจชั้นฟ้า เหตุผลทั้งหมดที่เจ้าต้องใช้เพื่อจะเอาชนะข้าได้เพราะสายเลือดของเจ้า สายเลือดของเจ้านั้นทรงพลังมาก เจ้าเป็นใครกันแน่ ? ”
“ข้าเป็นใครนั้นไม่สำคัญสำหรับเจ้า ข้ามาวันนี้โดยมีวัตถประสงค์สองอย่าง หนึ่งนั้นคือจัดการเรื่องบาดหมางในอดีตของเรา ในขณะที่อีกเรื่องคือการร่วมมือด้วยบางสิ่งบางอย่าง” โมเทียนหยุนกล่าว
