ในขณะนี้ ร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นภายในอาณาเขตที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าหรือเข้าใกล้ด้วยประสาทสัมผัสทางวิญญาณ
เมื่อซุยหยุนหลานเห็นภาพนั้น นางก็ร้องออกมาอย่างกระตือรือร้นทันที “เจี้ยนเฉิน เป็นยังไงบ้าง ? สภาพปัจจุบันของฝ่าบาทเป็นเช่นไร ? ”
คนที่โผล่ออกมาจากอาณาเขตนั้นคือเจี้ยนเฉิน
เขาไม่ได้มีสีหน้าเบิกบาน ใบหน้าของเขามืดมิดและหัวใจของเขาหนักอึ้งมาก เขาลากเท้าของเขาออกจากอาณาเขตโดยทิ้งรอยเท้าลึกไว้ในหิมะ
หัวใจของซุยหยุนหลานบีบรัดขึ้นทันทีเมื่อเห็นการแสดงออกของเจี้ยนเฉิน นางรีบไปหาเขาและถามอย่างประหม่าและกังวล “เจี้ยนเฉิน ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง ? พูดอะไรสักอย่าง เกิดอะไรขึ นกับฝ่าบาทหรือไม่ ? ”
“ไม่มีอะไรต้องกังวล พี่สาวของข้าสบายดี นางปลอดภัยดี” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างหดหู่และเศร้าใจ เขาไม่สามารถซ่อนความเศร้าโศกของเขาได้
ทันทีที่เขาพูดจบ เขตแดนของหมอกเย็นที่อยู่ข้างหลังเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป กฎแห่งน้ำแข็งที่ทรงพลังอย่างยิ่งปรากฏขึ้นโดยตรงราวกับว่ามันตื่นขึ้นจากการหลับใหล มันก่อตัวเป็นโซ่คำสั งและทอเป็นตาข่ายขนาดใหญ่. มันครอบคลุมทั้งเขตแดน
