กงซุนอี้เพิ่งสังเกตเห็นซูซีปิงและหวงฟู่กุ่ยยี่ เขาลุกขึ้นนั่งทันทีและไขว้ขาข้างหนึ่งทับอีกข้างหนึ่งพร้อมด้วยรอยยิ้มอย่างวางท่าเหนือกว่า “ผู้อาวุโส ในที่สุดท่านก็มาถึงที่นี ข้ารอคอยท่านทั้งสองอยู่ที่นี่โดยเฉพาะ”
ซูซีปิงและหวงฟุ่กุ่ยยี่ขมวดคิ้ว เมื่อพวกเขาเห็นกงซุนอี้นั่งอยู่ที่นั่นอย่างโอหัง เขาจ้องมองพวกเขาราวกับเป็นเจ้านายที่กำลังพูดคุยกับผูใต้บังคับบัญชา พวกเขารู้สึกว่าตัวเอง ถูกเหยียดหยามและอยากที่จะสับเขาเป็นชิ้น ๆ ในทันที
เมื่อพิจารณาจากสถานะของพวกเขาแล้ว แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนที่ราบรกร้าง เซียนกระบี่สวรรค์ก็ไม่เคยปฏิบัติกับพวกเขาเช่นนี้
ดูเหมือนกงซุนอี้จะไม่รู้ความคิดของพวกเขาเลย เขายิ้มอย่างสง่างามและโบกมือให้กับผู้พิทักษ์ทั้งห้า เขากล่าวว่า “ซวนจ้าน, ซวนหมิง, ตงหลินหยานเซว่, ไป๋หยูและหานซิน ตอนนี้ พวกเจ้าออกไปได้ ข้ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษากับผู้อาวุโสทั้งสอง”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น เราก็ขอไม่รบกวนหัวหน้าโถง ! ” ซวนจ้านพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและป้องมือแสดงความเคารพต่อกงซุนอี้ ก่อนที่จะถอยกลับพร้อมกับผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ
