เด็กไร้หัวใจจมลงในภวังค์ความคิด “กล่าวอีกนัยหนึ่ง จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาคงเตรียมตัวที่จะเข้าสู่ห้วงมิติโกลาหลเป็นครั้งที่สองในตอนนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่ใส่ใจเรื่องผลวิถีที่ถูกทำลาย เพราะมีสิ่งที่สำคัญมากกว่าในทางนั้น เช่นนั้นก็เลยอาจจะยังไม่ให้ความสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”
“ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เราต้องอดใจรอกันอีกนิด เวลาผ่านไปนานมากแล้ว รออีกสักสองสามวันคงจะไม่สร้างความแตกต่าง” เด็กไร้หัวใจยืนขึ้นและเหยียดตัวอย่างเกียจคร้าน เขามองดูดวงดาวด้วยรอยยิ้มและถอนหายใจ “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภูเขาหนักอึ้งสองลูกทับอยู่บนทรวงอกของเราตลอดเวลา ลูกหนึ่งหนึ่งมาจากเผ่าดาวทมิฬ อีกลูกมาจากปราชญ์แห่งลมที่น่านับถือ ตอนนี้เราได้ไขกุญแจมือจากเผ่าดาวทมิฬไปแล้ว เราจะได้ไม่ต้องคิดนานมาก และปราชญ์แห่งลมที่น่านับถือก็กำลังจะตายเช่นกัน”
