จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตายืนอยู่บนทางสีทองและหายวับไปในพริบตา
ในส่วนลึกของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง องค์หญิงใหญ่ได้ออกไปแล้ว อนัตตาและเหนือสวรรค์ต่างก็นั่งอยู่ในอากาศโดยหันหน้าเข้าหากัน
“เหนือสวรรค์ ในเมื่อเจ้ามาถึงขอบเขตนี้แล้วและกลายเป็นวิถีแห่งสวรรค์ เจ้าก็เท่าเทียมกันกับข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องนอบน้อมต่อข้ามากไป” เสียงของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาดังขึ้น เขาถู กห่อหุ้มด้วยแสงจากวิถีต่าง ๆ ขณะที่เสียงของสวรรค์ขับร้องรอบตัวเขาอย่างแผ่วเบา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองเห็นเขาอย่างชัดเจน
ราวกับว่าสิ่งที่นั่นไม่ใช่คนหรือสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป แต่เป็นการดำรงอยู่ลึกลับที่ถูกถักทอจากกฎของโลก
“ข้าอาจมาถึงขอบเขตนี้ แต่ในสายตาของข้า ท่านยังคงเป็นคนที่คู่ควรแก่การเคารพ ผู้อาวุโส” จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์นั้นเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างยิ่งกับคำตอบของเขา เหมือนกับนัก กเรียนที่แสวงหาความรู้
จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์กล่าวต่อ “ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นในมิติโกลาหลซึ่งทำให้น้ำตาโลหิตได้รับบาดเจ็บสาหัส ? ”
