เจี้ยนเฉินหันศีรษะและจ้องมองเจียงหยางหมิงเยว่อย่างจริงจัง เขาปลอบโยนนาง “พี่ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องหวาดกลัว พี่สาว เปิดใจและยอมรับตัวเองอย่างกล้าหาญ ไม่ว่าจะออกมาเป็นยังไง ไม ม่ว่าพี่จะเย็นชาและไร้ความรู้สึกแค่ไหน ท่านก็ยังคงเป็นพี่สาวของข้าเสมอ และตลอดไป”
“ถึงพี่จะลืมทุกอย่างในชีวิตนี้จริง ๆ ข้าจะหาวิธีให้พี่จำมันได้อีกครั้งตราบใดที่ข้ายังอยู่ใกล้ ๆ ”
การปลอบใจของเจี้ยนเฉินนั้นไร้ประโยชน์ ความกังวลและความไม่สบายใจบนใบหน้าของเจียงหยางหมิงเยว่ยังคงเหมือนเดิม สัญชาตญาณของนางบอกนางอย่างคลุมเครือว่าสถานการณ์อาจไม่ง่ายอย่างที เจี้ยนเฉินจินตนาการไว้
“น้องชาย อยู่กับข้านานกว่านี้หน่อยได้หรือไม่ ? ข้ากลัวมาก ข้ากังวลว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็นหน้ากัน”
เจี้ยนเฉินระงับความเศร้าโศกของตัวเองและพยักหน้าเงียบ ๆ
……
การเฉลิมฉลองสำหรับจอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์ได้สิ้นสุดลง ถึงตอนนี้ยานรบอวกาศต่าง ๆ ที่รวมตัวกันอยู่นอกที่ราบเหนือสวรรค์ได้ออกไปแล้ว ตระกูลจึงฟื้นความสงบตามปกติ
