ทันทีที่เขาพูดแบบนั้น รอยยิ้มของเจียงหยางหมิงเยว่ก็หายไป ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัวอย่างลึกซึ้ง นางส่ายหัวและพูดอย่างหมดหนทางและไร้พลัง “ข้าไม่รู้ แม้แ แต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร มัน- ดูเหมือนว่าจะอยู่เหนือการควบคุมของข้า”
“เป็นเพราะมัน ใช่ เป็นเพราะมัน คงเป็นเพราะมันแน่นอน ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกมันสร้าง” เจียงหยางหมิงเยว่ดูเหมือนจะนึกถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง นางรู้สึกหวาดกลัวอย่าง ที่สุด เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
ทันใดนั้นนางก็คว้าเจี้ยนเฉินที่ไหล่อย่างแน่นหนา ร่างกายของนางสั่นเบา ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่นางพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “น้องชาย ข้าสัมผัสได้ มัน- มันพยายามที่จะออกมา า มันพยายามที่จะออกมาตลอดเวลา ข-ข- แต่มันเยือกเย็นและไร้หัวใจเหลือเกิน มันเหมือนกับสัตว์ร้ายที่เย็นชา ไร้หัวใจ หนาวจนข้ารู้สึกกลัว หนาวจนรู้สึกสิ้นหวัง”
“น้องชาย- ข้ากลัวมาก”
ความไม่สบายใจครั้งใหญ่ท่วมใบหน้าของเจียงหยางหมิงเยว่ราวกับผู้หญิงที่บอบบางที่เพิ่งตกใจอย่างมาก นางหวาดกลัวมาก
