ในเวลาต่อมา ราวกับว่านางสูญเสียกำลังทั้งหมด พลังตัวตนของหัวหน้าพิรุณทั้งหมดก็หายไปในทันใด ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหงาและสันโดษ นางเดินโซเซไปในอากาศ เดินผ่านหุนเจิ้งด้วย ยฝีเท้าที่มั่นคง นางเดินออกไปในระยะไกลทีละก้าว หายเข้าไปในจักรวรรดิเมฆทวีในที่สุด มีเพียงเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความผิดหวังอย่างไม่สิ้นสุดที่คงอยู่ในอากาศ
“เจ้าไปได้…”
……
…
ในพื้นที่ที่ห่างไกลจากที่ราบสำราญอย่างมาก จิตวิญญาณของภูเขาของภูเขาวิญญาณนักรบ ลอยอยู่อย่างเงียบ ๆ ผู้สืบทอดทั้งเจ็ดที่รออยู่ที่นั้นเบื่อหน่ายแทบตาย
“เฮ้ เฮ้ เฮ้ เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่คิดอะไรอยู่ ? เขาบอกให้เรารอที่นี่ ในขณะที่ตัวเขาเองก็หายตัวไปโดยไม่มีใครรู้ นี่มันเรื่องอะไรกัน ? ” ซูฉีเล่นกับกิ่งไม้ในมือด้วยความเบื่อหน่ ายและถามผู้คนที่อยู่ข้าง ๆ นาง
“ศิษย์พี่ใหญ่คงรู้จักผู้เชี่ยวชาญระดับสูงบางคน และผู้เชี่ยวชาญระดับสูงก็ซ่อนอยู่ใกล้ ๆ ศิษย์พี่ใหญ่คงจากไปเพื่อเชิญผู้เชี่ยวชาญระดับสูงคนนี้มาช่วยพวกเราต่อสู้” จื้อเจี้ยนกล่าว วพร้อมแสดงการคาดเดาของเขา
