บรรพชนหลานยิ้ม รอยยิ้มของนางช่างงดงามราวกับภาพวาดจากสวรรค์ แม้แต่คำพรรณนาทั้งหมดในโลกก็ไม่สามารถอธิบายความงามในปัจจุบันของนางได้
การจ้องมองของนางไปทางเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยสีสันมากขึ้น มีความประหลาดใจ ความชื่นชม และความรังเกียจอยู่เล็กน้อย
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าไปเอาความมั่นใจของเจ้ามาจากไหน เจ้าต้องการช่วยใครบางคนจากมือของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งของนิกายหิมะด้วยความแข็งแกร่งที่อ่อนแอของเจ้าที่ยังไม่ถึงขั้นบรรพกาล” ใครรู้บ้างว่าบรรพชนหลานจะชมเชยหรือเยาะเย้ยเจี้ยนเฉิน แต่สิ่งที่นางพูดต่อไปทำให้เจี้ยนเฉินตัวสั่นอยู่ภายใน มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
“อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ข้าอยากรู้มากกว่าคือความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเทพธิดาหิมะคืออะไร”
ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่แคบลงจนถึงขนาดปลายเข็ม หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างรุนแรง และแม้แต่การหายใจของเขาก็ค่อนข้างกระชั้น
คำถามกะทันหันจากบรรพชนหลานทำให้เจี้ยนเฉินที่ไม่ได้เตรียมตัวตกใจในทันที
