เวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน เจี้ยนเฉินเรียกหาลมที่น่านับถือตลอดเวลา แต่เขาไม่เคยได้รับคำตอบซึ่งทำให้เขาไม่สงบ
“อย่าบอกนะว่าลมที่น่านับถือได้เข้าสู่ช่วงกักตนและปิดผนึกความรู้สึกทั้งหมดของเขาจากโลกภายนอกแล้ว ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไป แต่เขายังคงปฏิเสธที่จะยอมแพ้และดำเนินต่อไ ไปอีกครึ่งวัน มันไม่ได้ส่งผลอะไรเลย ทำให้เขาต้องล้มเลิกความคิดนี้ในที่สุด
เขารีบออกจากที่นั่นทันที และไปยังเผ่ากระเรียนสวรรค์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในท้ายที่สุด เขาได้พบกับบรรพบุรุษหลานบนยอดเขาหิมะทะยาน
บรรพบุรุษหลานยังคงกลั่นยาอยู่ที่เดิม นางยืนหันหลังให้เจี้ยนเฉินและพูดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “เมื่อเห็นว่าเจ้าดูลำบากเพียงใด เจ้าต้องค้นหาตัวตนของบุคคลนั้นและเรียนรู้ ว่าองค์กรที่อยู่เบื้องหลังพวกเขานั้นยิ่งใหญ่เพียงใดในเวลาเดียวกัน”
เจี้ยนเฉินพยักหน้าและพูดอย่างสุภาพ “ถูกต้อง บรรพบุรุษหลาน องค์กรที่อยู่เบื้องหลังบุคคลนี้มีพลังมาก เขาเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายหิมะ หยูหยางเซี่ย ! ”
“นิกายหิมะ ! มันเป็นพวกเขาจริง ๆ ! ” บรรพบุรุษหลานบ่นเบาๆ นางดูไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้
