“ก็แค่ผู้เยาว์ เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจเขาหรอก เมฆจุดที่น่านับถือ เราไม่ควรรอช้า เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า” บรรพชนหลานไม่ได้แนะนำเจี้ยนเฉินให้เขารู้จักและไม่สนใจคำถามของเมฆจุดที่น่านับถือ และพูดกับเจี้ยนเฉินอย่างลับ ๆว่า “เมฆจุดที่น่านับถือเข้าใจกฏมิติและเวลา เมื่อกฏทั้งสองนี้ใช้ร่วมกัน มันจะส่งผลให้เกิดความสามารถที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ว่ากันว่ามันเป็นไปได้ที่จะเดินข้ามแม่น้ำแห่งการเวลาและท่องไปในอดีตและอนาคต โลกทั้งใบจะกลายเป็นโปร่งใสในสายตาของเขา อย่าพูดมาก แม้แต่คำเดียว เผื่อว่าเมฆจุดที่น่านับถือจะพบบางอย่างด้วยความสามารถของเขา”
“มีบางอย่างที่เมฆจุดที่น่านับถือไม่ควรรู้” บรรพชนหลานบอกกับเจี้ยนเฉินราวกับว่านางมีข้อสงสัยบางอย่าง
เจี้ยนเฉินเข้าใจว่านางหมายถึงอะไร เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคำนับไปยังเมฆจุดที่น่านับถือซึ่งอาวุโสกว่า ก่อนที่จะยืนอยู่ข้างหลังบรรพชนหลานอย่างเงียบ ๆ
บรรพชนหลานนำเจี้ยนเฉินและเมฆจุดที่น่านับถือไปยังพื้นที่ด้านนอกของศาลาเทพธิดาหิมะอีกครั้ง อย่างไรก็ตามทันทีที่เขาเห็นศาลาเทพธิดาหิมะถูกลมและหิมะกลบกลืนไป สีหน้าของเมฆจุดที่น่านับถือก็บิดเบี้ยวทันที
