เหอเถียนฉีกำชับเจี้ยนเฉินอย่างเข้มงวดและอธิบายในแง่มุมต่าง ๆ ให้เขาระมัดระวัง เขาได้พูดทุกอย่างที่เขาควรจะพูดให้เจี้ยนเฉินฟังแล้ว พวกเขาก็เดินทางไปที่พำนักบ่มเพาะของบรรพชนหลาน
สิ่งที่ปรากฏด้านหน้าเจี้ยนเฉินคือภูเขาน้ำแข็งที่ลอยอยู่กลางอากาศและชี้ยอดเขาลง ภูเขานั้นถูกผ่าครึ่งออกมาและก่อนตัวเป็นดินแดนกว้างใหญ่ที่ใช้ส่วนตัดหันหน้าเข้าหาท้องฟ้า
อย่างไรก็ตาม บริเวณรอบ ๆ ของภูเขาที่ลอยอยู่นั้นเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนไม่สิ้นสุด มันห่อหุ้มสถานที่ราวกับม่านผลึก มันดูเหมือนหมอกเมื่อมองจากภายนอก มันส่องแสงระยิบระยับอย่างลึกลับ
“นี่คือยอดเขาหิมะทะยานที่บรรพชนหลานพำนักอยู่ เขาเป็นหนึ่งในสามยอดบรรพชนของเผ่ากระเรียนสวรรค์ของเรา ข้าสามารถมากับเจ้าได้เท่านี้ บรรพชนหลานกำลังรอเจ้าอยู่ที่ยอดเขา ดังนั้นเจ้าต้องไปที่นั่นด้วยตัวเอง” เหอเถียนฉีพูดอย่างเคร่งขรึม
เจี้ยนเฉินพยักหน้า หลังจากป้องมือขอบคุณเหอเถียนฉีและพูดอำลา จากนั้นเขาก็เดินผ่านหิมะหนาทึบรอบ ๆ ยอดเขาหิมะทะยาน แต่รอยเท้าของเขาก็ไม่อาจมีอยู่บนหิมะของยอดเขาได้
