ตัวอักษรดูเลือนรางในตอนที่ผมกำลังอ่านมันอยู่
ผมถอนหายใจแล้วฝืนกลืนยาลงในลำคอแห้งผาก ก่อนจะกระดกน้ำดื่มตามไปอีกอึก
“ฮ-ฮ่า…” เสียงครางดังออกมา ร่างกายสั่นเทาจนต้องรีบเอามือคว้าแขนตัวเองไว้เพื่อหยุดอาการสั่นนั้น
ยาเม็ดเล็กจิ๋วนี่ราคาแพงกว่าเงินที่ผมหาได้ทั้งสัปดาห์อีก มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันผม เป็นสายป่านต่อชีวิตจากโรคอะไรก็ไม่รู้ที่ผมเป็นอยู่ ผมไปพบหมอมาก็ตั้งหลายคน แต่จนป่านนี้แล้ว ยังไม่รู้เลยว่าโรคประหลาดนี้มันคือโรคอะไร
ทั้งหมดที่รู้มีแค่ว่ามันเป็นโรคทางระบบประสาทที่แปลกประหลาด ซึ่งกำลังกัดกินสมองของผมไปทีละน้อย
ผม… ไม่มีทางเลือกอื่น นอกเหนือจากต้องพึ่งยาพวกนี้เพื่อมีชีวิตอยู่
ถึงจะไม่อยากตาย แต่ก็ทำได้เพียงยื้อจุดจบที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ผมเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
ผมสะบัดหัวไปมา ก่อนจะเหลือบมองไปยังนาฬิกาบนข้อมือ
1:30 น.
คนอื่น ๆ กลับบ้านกันไปหมดหลายชั่วโมงแล้ว เหลือเพียงผมคนสุดท้าย หนึ่งเดียวในออฟฟิศที่ต้องมาจมปรักอยู่กับไฟล์บันทึกข้อมูลเกมและคำวิจารณ์หลังจากที่ แว่วเสียงกระซิบ (Gentle Whispers) เปิดตัว
แล้วคำวิจารณ์เป็นยังไงน่ะเหรอ? มันก็ช่วยอะไรผมไม่ได้เหมือนกัน
