อง
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้อาจารย์เผิงหลุดพ้นจากการสะกดจิตของเฝ่ยไป๋ลู่ และได้สติคืนมา
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้างขึ้น ในตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง เขาจ้องไปที่คุณแม่หรงอย่างเหลือเชื่อ “คุณ คุณ…”
คุณแม่หรงมองอาจารย์เผิงอย่างไร้ความรู้สึก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมืดมิดที่แปลกประหลาด ราวกับมองเด็กที่ถูกทอดทิ้ง
นี่ไม่ใช่สายตาและพลังที่คุณแม่หรงจะมีได้เด็ดขาด!
เฝ่ยไป๋ลู่มองคุณแม่หรงอย่างระมัดระวัง นิ้วมือผนึกเข้าด้วยกัน เตรียมจับตัวอีกฝ่าย
ทว่าคุณแม่หรงกลับไม่หลบหลีก ครั้นสบตาเฝ่ยไป๋ลู่ เธอจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม ดูแล้วประหลาดอย่างมาก
แล้ววินาทีต่อมา เธอก็ล้มพับลงบนพื้น
หรงชิงที่ไม่เข้าใจสถานการณ์พุ่งพรวดเข้ามากอดเธอไว้ พลันเขามองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างเคียดแค้น “เธอทำอะไรกับแม่ของฉัน? ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยเธอแน่!”
ตอแหลหน้าด้าน ๆ เหรอ?
มือของฉันสัมผัสเธอตอนไหนกัน?
“อย่ามาเกะกะ!” แต่ไหนแต่ไรเฝ่ยไป๋ลู่ก็เป็นคนที่ ถ้าเคารพฉัน ฉันก็เคารพผู้อื่นเสมอ ครั้นถูกกล่าวหาแบบนี้ เธอจึงตบหรงชิงด้วยฝ่ามือจนปลิวออกไปอย่างไม่เกรงใจ
หรงชิงล้มลงบนพื้นอย่างน่าอับอาย เจ็บแต่กลับบอกว่าไม่เจ็บ เพราะมันขายหน้า!
ช่วงตอนนี้เอง ทันใดนั้นอาจารย์เผิงก็เอามือกุมหน้าอกแล้วส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสังเวช “อ้า ๆๆ…แค่ก…”
เลือดที่เขาไอออกมานองเต็มพื้น พลางเขาคายชิ้นเนื้อสีดำที่มีกลิ่นเหม็นน่าขยะแขยงออกมา
“!” เมื่อเห็
