เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าพวกเขากำลังรอให้เขาเอาแก่นโลหิตบรรพกาลออกมาจากร่างกายของเขา ทันทีที่แก่นโลหิตปรากฏออกมา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังหมดแรง
“ผู้อาวุโสลม แก่นโลหิตบรรพกาลของข้าแตกต่างออกไป มันสามารถช่วยท่านได้” เจี้ยนเฉินนำแก่นโลหิตบรรพกาลออกมามอบให้กับผู้อาวุโสลม
“นั่นเป็นไปไม่ได้ แก่นโลหิตบรรพกาลในตอนนี้ของเจ้านั้นต่ำเกินไปในสายตาของข้า ยิ่งไปกว่านั้นไม่ต้องพูดถึงแก่นโลหิตบรรพกาลที่จะไม่ผงาดเต็มที่ แม้แต่แก่นโลหิตบรรพกาลจากร่างบรรพก กาลที่บรรลุถึงความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก็ไร้ประโยชน์กับข้า” ผู้อาวุโสลมส่ายหัว แต่ทันที่เขามองดวงตาของเขาก็เบิดกว้างและจับจ้องไปที่แก่นโลหิตบรรพกาล แม้แต่การหายใจของเขาก็ ราวกับหยุดลง
ในเวลานี้ดูเหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดลงและมีเพียงสายตาของผู้อาวุโสลมเท่านั้นที่เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“นะ-นะ-นี่คือพลังบรรพกาล…..นี่คือพลังบรรพกาลจริง ๆ…” ไม่นานราวกับว่าผู้อาวุโสลมได้ยืนยันความคิดของเขา ท้ายที่สุดเขาก็เริ่มพึมพำกับตัวเองอย่างมึนงง
