เพื่อนเก่าทั้งสองนั้นสนิทกันและไม่ได้เจอกันมาหลายปีต่างก็พูดกันอย่างออกรส ทั้งสองคุยกันถึงสิ่งที่พวกเขาผ่านมาตลอดจนถึงสิ่งที่พวกเขาได้เห็นและได้ยินอะไรมา มันรวมถึงบางเรื องที่เกี่ยวกับการบ่มเพาะเช่นความเข้าใจและความเข้าใจเกี่ยวกับวิถีของโลก
พวกเขาคุยกันราวกับไม่มีวันจบ มันยาวนานจนผ่านไป 3 วัน 3 คืน
“เจ้าเคยไปที่โลกดาวทมิฬหรือเปล่า ? ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสลมพูดถึงเผ่าดาวทมิฬมาก่อน เดิมทีพวกเขาเป็นเผ่าที่มีอำนาจสูงสุดของโลกจิตวิญญาณและมีอำนาจอย่างเด็ดขาด อย่างไรก็ตามพวก กเขาถูกขังให้อยู่ในการต่อสู้เป็นตายกับเผ่าอื่น ๆ ของโลกจิตวิญญาณ จิตวิญญาณไม้ และเผ่าดาวทมิฬเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป หลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกขังไว้ในโลกขนาดเล็กของจิตวิญญาณไม้และ ะไม่อาจออกไปได้อีก”
“ไม่อย่างนั้นเผ่าดาวทมิฬในตอนนี้อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณปราชญ์….”
เมื่อพูดถึงเผ่าดาวทมิฬ เฉินเจี้ยนก็ถอนหายใจ เขามีความรู้สึกผสมผลานที่ไม่อาจบอกที่มาได้ว่าเป็นความเห็นอกเห็นใจหรือความอิจฉา
แม้ว่าเผ่าดาวทมิฬจะดูเหมือนถูกขัง แต่นั่นก็ทำให้เขาหลบหนีข้อพิพาทจากสถานที่อย่างโลกเซียนโดยไม่มีการนองเลือดได้ พวกเขาทั้งกินอิ่มนอนหลับได้อย่างสบาย
