์ที่นี่ได้ เขาคงมาเที่ยวเล่นมากกว่ากระมัง?
ขณะที่อวิ๋นเจียวกำลังคิดตำหนิอยู่ในใจ ว่านซิ่วไฉก็เอ่ยขึ้น
“ข้าเอง ว่านเหยียนเซี่ยวไงเล่า ตอนก่อนตรุษจีนที่งานวัดสะพานเทียนเฉียวในเมืองหลวง เงินของข้าถูกขโมยจนหมดตัว ไม่ได้กินอะไรหลายวัน เกือบจะอดตายอยู่แล้ว เจ้าเป็นคนที่ให้หมั่นโถวข้าสองลูก ข้าถึงรอดตายมาได้”
เขาขยิบตาให้อวิ๋นเจียว นางจึงค้นหาความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
อวิ๋นเจียวไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี หมั่นโถวสองลูกนั้นเจ้าของร่างเดิมทำตกพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นก็ถูกขอทานเก็บไป หรือว่าบัณฑิตหนุ่มรูปงามตรงหน้าผู้นี้คือขอทานคนนั้น? นางจำไม่ได้เลยจริงๆ!
อวิ๋นเจียวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “อาจารย์ว่านเปลี่ยนไปมาก ข้าจำไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเจียวจำเขาได้ ว่านเหยียนเซี่ยวก็ดีใจ เขารีบคำนับอวิ๋นเจียวอย่างนอบน้อมต่อหน้าทุกคน “ข้าว่านเหยียนเซี่ยว ขอบคุณคุณหนูที่เมตตาให้อาหาร! วันนี้ได้พบกันโดยบังเอิญ ยังมิได้เตรียมของขวัญใดๆ ไว้ให้ โอกาสหน้าจะมาชดเชยให้อย่างแน่นอน!”
อวิ๋นเจียวรีบโบกมือ “ไม่ต้องๆ!” ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้นางไม่กล้าพูดความจริงออกไป เรื่องที่ทำให้อาจารย์คนใหม่ต้องเสียหน้านางไม่มีทางทำเด็ดขาด มิเช่นนั้นหากอาจารย์อับอายขายหน้า ลูกศิษย์จะเคารพ
