ตอนนี้เหอเถียนฉีได้เรียนรู้จากทายาทนิกายเบญจาแล้วว่าหยางยู่เทียนมีโอกาสเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้าอย่างมาก มันทำให้เขาตกตะลึงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ในทันที แม้ว่าจะมีชีวิตอยู่ มานับไม่ถ้วนแล้วก็ตาม เขาอดไม่ได้ที่จะประเมินหยางยู่เทียนนี้ใหม่อยู่ในใจ
“ผู้อาวุโสสูงสุด ข้าไม่รู้จักหยางยู่เทียนมากนัก เนื่องจากข้าไม่ได้ใช้เวลากับเขามากนัก หยางยู่เทียน … หยางยู่เทียนไม่สามารถเป็นหัวหน้าศาลาที่ห้าได้…” อารมณ์ของเหอเฉียนเฉี ยนถูกทำให้สับสน ช่วงเวลาที่นางใช้ร่วมกับหยางยู่เทียนตลอดจนพฤติกรรมที่โหดเหี้ยมและรุนแรงที่หัวหน้าศาลาที่ห้าได้แสดงให้เห็นในโถงศักดิ์สิทธิ์แพนธีออน เมื่อเขาไปเยี่ยมเมืองร้ อยเซียนด้วยตนเองเริ่มแล่นผ่านหัวของนาง ในท้ายที่สุด นางก็ยังไม่พบความคล้ายคลึงกันแม้แต่น้อย หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือนางไม่พบแง่มุมใด ๆ ที่เชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกัน
