“ไม่ว่าข้าจะคิดอย่างไง สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดคือทางเข้าที่เชื่อมระหว่างโลกวิญญาณและโลกดาวทมิฬ เนื่องจากมันตั้งอยู่ในส่วนลึกของภูเขาโลกาแฝดและถูกล้อมด้วยกำแพงที่ทรงพลัง ง ไม่มีสัตว์อสูรกลืนชีวิตตัวใดผ่านเข้ามาได้ แม้แต่คนของเผ่าดาวทมิฬก็ไม่อาจไปถึงที่นั่นได้เช่นกัน”
“สถานที่แห่งนั้นเป็นพื้นที่พิเศษที่มีเพียงคนนอกเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้” เจี้ยนเฉินคิด อย่างไรก็ตามมันมีปัญหาเดียว คือเขาไม่รู้ว่าทางเข้านั้นอยู่ที่ไหน ท้ายที่สุดแล้วภูเข ขาโลกาแฝดนั้นมีขนาดใหญ่เกินไปเกือบจะมีขนาดเท่ากับพื้นที่ภายใต้การควบคุมของเผ่าดาวทมิฬและภูมิประเทศที่นี่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้าเขาเดินทางเป็นเส้นตรง มันก็มีความเป็นไปได้ว่าเขา าอาจจะเดินทางเป็นวงกลม
ด้วยเหตุนี้หากเขาไม่มีตำแหน่งที่ถูกต้องแม่นยำ มันก็บอกได้ว่ามันจะยากแค่ไหนในการหาทิศทางที่ถูกต้องของทางเข้าพื้นที่ขนาดใหญ่
ในภูเขาโลกาแฝด เจี้ยนเฉินไม่กลัวที่จะพบกับโลกดาวทมิฬ หลังจากที่เขาอยู่ในโลกดาวทมิฬมาเป็นเวลานาน เขาได้ทิ้งเครื่องหมายไว้มากกว่าหนึ่งแห่ง ตามสถานที่ต่าง ๆ เมื่อนานมาแล้ว เขารู้สึกถึงตำแหน่งของเครื่องหมายและเขาสามารถหาทางออกได้อย่างง่ายดาย
