นกอินทรียักษ์ไม่ทำให้เจี้ยนเฉินผิดหวัง มันจำผู้เชี่ยวชาญมนุษย์ที่เคยช่วยเหลือมันไว้ก่อนหน้าได้ในไม่ช้า หากไม่ใช่เพราะสมองสัตว์อสูรกลืนชีวิตขอบเขตตั้งต้นที่เจี้ยนเฉินมอบให้มั น มันก็ไม่สามารถทะลวงขอบเขตไปเป็นขอบเขตตั้งต้นได้เร็วขนาดนี้
ในเวลาต่อมา นกอินทรีได้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความยินดี หัวของมันที่ใหญ่กว่าตัวเจี้ยนเฉินหลายเท่าได้เขยิบเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ
เจี้ยนเฉินเผยรอยยิ้มที่หาได้ยาก เขาใช้มือลูบหัวนกอินทรี ขนสีทองที่ให้ความรู้สึกถึงโลหะ พวกมันแข็งมาก “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะจำข้าได้”
อินทรียักษ์ส่งเสียงร้องกังวานราวกับว่ามันกำลังสื่อสารโดยใช้ภาษาของมันเอง จากนั้นมันก็หันไปรอบ ๆ ทันทีพร้อมกับสอดใต้เท้าของเจี้ยนเฉิน หลังจากที่เจี้ยนเฉินไม่ทันได้บอกอะไร มัน นก็กระพือปีกโผทะยานและแรงลมจากปีกพัดกวาดไปรอบข้าง มันทะยานสู่ท้องฟ้าโดยมีเจี้ยนเฉินอยู่ด้านหลัง
นกอินทรียักษ์ทะยานขึ้นอย่างมีความสุขท่ามกลางท้องฟ้าที่มีหมอกปกคลุม มันมองผ่านแนวภูเขาที่อยู่ด้านล่างอย่างภูมิใจด้วยท่าทีสำรวจ มันส่งเสียงร้องกังวานครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับมัน นกำลังแนะนำอาณาเขตของมันให้กับเจี้ยนเฉินด้วยภาษาที่เขาไม่อาจเข้าใจ
