สีหน้าของเหล่าหัวหน้าศาลาและรองหัวหน้าศาลาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
พายุพลังงานเทียบเท่ากับการทำลายตัวเองของขั้นบรรพกาล พลังที่มีอยู่นั้นน่ากลัวเกินไป มันทำให้ทุกคนหน้าซีดด้วยความตกใจ เมื่อต้องเจอกับพลังนี้ซึ่งเกินกว่าขั้นอสงไขยไปแล้ว แ แม้แต่หัวหน้าศาลาก็รู้สึกหมดหนทางอย่างมาก
แม้แต่หัวหน้าศาลาที่หนึ่งที่มีการบ่มเพาะสูงสุดในหมู่พวกเขาระดับชั้นสวรรค์ที่ 7 ก็ไม่มีความสำคัญเท่ากับเรือกรรเชียงลำเล็ก ๆ ในทะเลที่โหมระห่ำเมื่อเขาเผชิญกับพลังของการระเ เบิด เขาไม่สามารถหยุดมันได้เลย สิ่งที่เขาทำได้คือการปกป้องตัวเองด้วยความหวังเล็กน้อย
นี่คือพลังในระดับขั้นบรรพกาล มันเป็นขอบเขตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“มันจบแล้ว…” ในช่วงเวลานั้นทั้งหัวหน้าศาลาและรองหัวหน้าศาลาทุกคนต่างก็รู้สึกสิ้นหวังเช่นเดียวกัน
พวกเขาเข้าใจดีว่าเมื่อพายุพลังงานเข้ากลืนกินเมืองหลวง พิธีจะต้องหยุดชะงักอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตามเมื่อพายุพลังงานกำลังจะมาถึงเมืองหลวง จู่ ๆ ร่างของจักรพรรดิดาวทมิฬก็ปรากฏตัวขึ้น
แม้ว่าเขาจะทน
