และพูดด้วยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูซับซ้อน “ผลก็คือแม้ว่าเราสองคนจะออกจากโลกดาวทมิฬได้มานานแล้ว แต่เราก็ ต้องใช้เวลาไปจำนวนมากในการสู้กับพลังของจอมปราชญ์สูงสุดแห่งจิตวิญญาณไม้ภายใต้การเกิดใหม่มานับครั้งไม่ถ้วน เวลาที่เราใช้ในการบ่มเพาะจริง ๆ นั้นไม่ได้มากมายแบบที่พวกเจ้าคิดไ ไว้เลย….”
ทุกคนต่างก็พากันเงียบและคิดตามสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
เกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและสู้กับพลังที่เหลือของจอมปราชญ์สูงสุดแห่งจิตวิญญาณไม้ ก่อนจะตายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือการทรมานแบบไหนกัน ?
อย่างน้อยปัญหาที่พวกเขาเคยผ่านมาและการทรมานที่พวกเขาต้องอดทนรวมถึงการเสียสละของพวกเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นอย่างพวกเขาที่บ่มเพาะได้อย่างปลอดภัยในหมู่เผ่า าดาวทมิฬก็ไม่เคยได้รับรู้มาก่อน
ตอนนั้นความสงสัยและแคลงใจในใจหลาย ๆ คนก็ได้หายไปถูกแทนที่ด้วยความสงสารและชื่นชมแทน
นั่นเพราะพวกเขาพบว่าเทียกับทุกอย่างที่ปราชญ์ผู้เที่ยงธรรมแห่งสวรรค์เคยเจอมานั้น
