ด้วยตัวเอง หัวใจของอันเล่ยก็เย็นยะเยือกทันที เขาพบว่าเขายังคงประเมินความบ้าคลั่งของหัวหน้าศาลาที่ห้ าต่ำไป ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเขาได้ทำให้รองหัวหน้าศาลาให้อยู่ในสภาพที่น่าสมเพชและน่าอับอายในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อาการหนาวสั่นถึงกับเริ่มวิ่งลงไขสันหลังของเขา
นี่เป็นเพราะไม่มีอะไรเช่นนี้เคยเกิดขึ้นกับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นของเผ่าดาวทมิฬตลอดประวัติศาสตร์ที่พวกเขารู้กันมา
ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินจ้องมองไปที่อันเล่ย มันเฉียบคมมากในขณะที่เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “อันเล่ย เจ้ามาสร้างปัญหาในดินแดนภายใต้การคุ้มครองของข้าด้วยหรือ ? ”
“ไม่ไม่ไม่ ท่านเข้าใจผิด ท่านหัวหน้าศาลา ข้ามาที่เมืองร้อยเซียนเพียงเพื่อแลกเปลี่ยนเหรียญผลึกกับองค์กรที่นี่ เนื่องจากตอนนี้ท่านอยู่ที่นี่แล้ว ท่านหัวหน้าศาลา ข้าก็จะขอลา” เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่เย็นชาของเจี้ยนเฉิน อันเล่ยจึงเลือกที่จะยอมแพ้โดยไม่ลังเลเลย ด้วยตัวอย่างที่เขาเห็นจากสีหวู่ฉิง ทำไมเขาถึงยังพยายามรักษาหน้าของเขาไว้อีก ?
