นหรานจะเป็นอย่างไรตอนนี้” โตววูจินกล่าวด้วยความกังวล
ในเวลานั้น เกิดเสียงร้องมาจากระยะไกล สิ่งนี้มาจากจักรพรรดิดาวทมิฬ มันเป็นเสียงกู่ร้องที่ทะลุทะลวงจนสร้างระลอกคลื่นเสียงกระจายไปทั่วทิศทาง มันกระจายออกไปภายในภูเขาโลกาแฝดเป ป็นเวลานานทีเดียว
เมื่อได้ยินเสียงร้อง สีหน้าของโตววูจินก็เปลี่ยนไปราวกับว่าเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพูดกับเจี้ยนเฉินว่า “หัวหน้าศาลา จักรพรรดิกำลังบอกให้เราถอนกำลังออกจากภูเขาโลกาแฝด พวกเขาอาจจะพบหัวหน้าศาลาเสิ่นหรานแล้ว ออกไปโดยเร็ว จักรพรรดิจะประหยัดพลังได้มากเมื่อเราออกไปได้เร็ว”
เจี้ยนเฉินและโตววูจินเริ่มออกเดินทางจากภูเขาโลกาแฝดด้วยการบิน ในขณะที่ขอบเขตตั้งต้นทั้งหมดของสัตว์อสูรกลืนชีวิตในภูเขาโลกาแฝดดึงความสนใจ มันจึงทำให้โตววูจินไม่ต้องระมั ดระวังขณะเดินทางกลับ พวกเขาใช้ความเร็วอย่างเต็มที่เพื่อออกจากหมอกอย่างรวดเร็วและกลับไปยังดินแดนของเผ่าดาวทมิฬ
“เฮือก ! ท้ายที่สุดเราก็ออกมาได้ ส่วนลึกของภูเขาโลกาแ
