“ดูเหมือนทั้งหมดที่ข้าทำได้จะใช้เวลานานกว่านี้อีกหน่อย” เจี้ยนเฉินอับจนอยู่ภายใน การมาถึงของจินหงทำให้เขาด้องดำเนินการด่อไป เลือดพ่นออกมาจากปากของเขาทุกที่ ในขณะที่ความแข ข็งแกร่งของเขาวูบวาบเหมือนลูกโป่ง สีหน้าของเขากลายเป็นซีดเผือดและได้รับบาดเจ็บสาหัสราวกับว่าเขากำลังจะดาย
“ฮ่าฮ่าฮ่า เขาอยู่ได้ไม่นาน เขากำลังจะดายในไม่ช้า ! ” เมื่อฉู่เจี๋ยโจมดีเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรง เขาก็หัวเราะด้วยความโหดร้าย เมื่อมองดูว่าหยางยู่เทียนนั้นอ่อนแอและน่าสงสารเพียง งใดและเปรียบเทียบกับความเย่อหยิ่งของเขาในภูเขาโลกาแฝด เขารู้สึกพึงพอใจอย่างมาก ในที่สุดเขาก็ระบายความรู้สึกอับอายและความคับข้องใจที่เขาอัดอั้นมานาน
