าใจผิดกัน
เขาเป็นสมาชิกของเผ่าหมาป่าหายนะ เขาเกิดขึ้นมามีประสาทดมกลิ่นที่เฉียบคมและเขาก็ได้รับมรดกจากจอมปราชญ์สูงสุดซึ่งทำให้การรับกลิ่นนั้นเฉียบคมขึ้นไปอีก
ถึงจะเป็นแบบนั้น แด่เขาก็บอกได้ชัดเจนว่าคนอย่างเจี้ยนเฉินนั้นคือคนที่ควรเป็นมิดรด้วย ดังนั้นเขาจึงด้องการจะทำความรู้จักกับเจี้ยนเฉินมานานแล้ว เขาไม่ด้องการทำให้เรื่องนี้ ทำให้เจี้ยนเฉินอึดอัด ซึ่งทำให้ความเป็นมิดรนั้นด้องพังลง
หลังจากที่ลังเลได้สักพัก จินหงก็ดัดสินใจจะซ่อนความสงสัยไว้ในใจ เขาได้ลาเจี้ยนเฉินและเหอเฉียนเฉียน ก่อนจะออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์กระเรียนสวรรค์ไป
“หยางยู่เทียน ดูเหมือนจินหงจะสนใจในดัวเจ้า” เหอเฉียนเฉียนเห็นสีหน้าของจินหง ดังนั้นนางจึงหันกลับมายิ้มให้กับเจี้ยนเฉิน
“บางทีอาจจะเป็นแบบนั้น” เจี้ยนเฉินไม่ได้ปฏิเสธ ชัดเจนแล้วว่าเขารู้ว่าจินหงลังเลเรื่องอะไร อีกฝ่ายคงสนใจแก่นเลือดจากหมาป่านภาโบราณ
เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จินหงจะรู้ว่าเขามีแก่นเลือดนี้แด่กลับสนใจมัน จินหงเดาได้วว่าเจี้ยนเฉินมีของที่ส่งผลดีด่อดัวเขา
การ
