กลับกล้าหาญพอในการเดินทางด้วยการใช้กฎมิติจนหนีมันออกมาได้…”
“พี่หยาง บอกเราทีว่าเจ้าเอาตัวรอดได้ยังไงตลอดหลายวันมานี้ในภูเขาโลกกแฝด รวมถึงอันตรายที่เจ้าเจอด้วยเพื่อที่เราจะได้เรียนรู้จากเจ้า…”
…
ที่โต๊ะแห่งหนึ่งมีอาหารและอัจฉริยะมากมายรายล้อมคอยดื่มด่ำและพูดคุยกัน เสียงหัวเราะดังออกมาอยู่ตลอด เจี้ยนเฉินยังคงยิ้มออกมาตลอดเวลา เขาคอยตอบคำถามกับทุกคนว่าเขาเจออะไรมาบ้างในภูเขาโลกาแฝดนั้น เขาได้อธิบายปนความจริงกับโกหก สำหรับความจริงที่อธิบายไปก็คือสัตว์อสูรกลืนชีวิตในภูเขาโลกาแฝดนั้นมีรูปร่างที่แปลกประหลาด สำหรับส่วนที่เหมือนจะอันตราย เขาก็ไม่ค่อยพูดถึงมันนัก
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะอธิบายมันออกมาด้วยท่าทีสบายใจ แต่ทุกคนที่นั่นต่างก็เข้าใจว่ามันอันตรายเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดถึง
หลังจากงานเลี้ยงจบลง อัจฉริยะก็ได้เอาของขวัญมามอบให้กับเจี้ยนเฉิน พวกเขาต้องการแสดงความขอบคุณและผูกมิตรกับเจี้ยนเฉิน
ย้อนกลับไปที่ภูเขาโลกาแฝด คนเหล่านี้ไม่เคยแสดงท่าทีเป็นมิตรแบบนี้มาก่อน แต่ตอนที่ไม่มั่นใจว่าจะออกจากภูเขาโลกาแฝดได้หรือไม่ พวกเขาคิดว่าหยางยู่เทียนคงตายไปในภูเขาโลกาแฝด ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรู้สึกผิดกับท่าที
