อยกันก่อนเถอะ ….”
….
เจี้ยนเฉินบินไปทางเมืองร้อยเซียนราวกับภูตผี ตะกี้นี้เขาได้ผ่านชั้นหมอกหนาและไปถึงเขตชายแดน เขาพบว่ามีกลุ่มผู้บ่มเพาะจำนวนมากกำลังออกจากภูเขาโลกาแฝดไป
เจี้ยนเฉิน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นแบบนั้น หากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของเขา เขาอาจจะกลายเป็นสมาชิกที่ถอยกลับนี้เมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายเช่นนี้
“ข้ายังแข็งแกร่งไม่พอ ! ” เจี้ยนเฉินกำหมัดแน่น เขารู้ว่าเขาแข็งแกร่งเพียงพอที่จะไม่ต้องกลัวใครในหมู่เผ่าดาวทมิฬ แต่ในโลกเซียนและโลกอมตะแล้วเขาไม่ได้มีค่าอะไรเลย
โชคร้ายที่เขายังไม่อาจจะทะลวงผ่านในกฎกระบี่และร่างบรรพกาลที่ติดอยู่ขั้น 14 เพราะการจำกัดของกฎ หากเขาต้องการทะลวงผ่านขึ้นไปขั้น 15 งั้นเขาก็ต้องทะลวงผ่านด้วยกฎกระบี่ และขึ้นไปถึงขั้นความสำเร็จบางส่วนของอมตะกระบี่
“กฎนั้นยากที่จะเข้าใจได้เมื่อยกระดับขึ้นมา ทุกการยกระดับต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นมาอย่างมาก ตอนนี้ข้าไม่อาจจะพึ่งแท่นหยกชะตาเพื่อทำความเข้าใจวิถีได้ง่ายเหมือนแต่ก่อน ข้าไม่รู้
