น ก่อนที่จะบิน ไปที่ประตูเมือง
ในอีกเขตของเมืองร้อยเซียน ในโถงศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นของเผ่าหมาป่าหายนะ จินหงกำลังเพ่งสมาธิไปกับการสลักงานไม้อยู่
ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินข้อความจากเหอเฉียนเฉียน และมือของจินหงก็ชะงักไปทันที ตาเขาเป็นประกายขึ้นและมองไปที่ประตูเมือง สุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมาราวกับโล่งอก
“หยางยู่เทียน ในที่สุดเจ้าก็ออกมาได้ ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไร เจ้าต้องกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่ เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆ ” ไม้สลักและมีดในมือของจินหงหายไป เขาได้ จัดเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะก้าวออกไปจากโถงศักดิ์สิทธิ์เพื่อมุ่งหน้าไปที่ประตูเมือง
