ังตรงหน้าเขานั้นมีเจี้ยนเฉินลอยอยู่ตรงหน้า เขากอดอกและแสดงท่าทีสบายใจออกมา
“เสิ่นหราน อย่าคิดเรื่องหนีต่อหน้าข้า นี่ไม่ตองนับภูเขาโลกาแฝดเลย แม้แต่ในอาณาเขตเผ่าดาวทมิฬของเจ้า หากข้าต้องการจะฆ่าเจ้า เจ้าก็ไม่อาจะมีหวังที่จะหนีได้” เจี้ยนเฉินพูด ด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปจับวิญญาณเอาไว้
หากเขามีกายเนื้อ เขาก็สามารถทำลายการแช่แข็งมิติรอบตัวเขาได้ แต่หากเขาเสียกายเนื้อไป เขาเองก็จะเสียพลังสำรองไปมากเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงอยู่ภายใต้มิติที่จำกัดไว้ของเจี้ ยนเฉิน เขาได้กลายเป็นปลาในบ่อที่รอถูกฆ่า“กฎมิติ เจ้าเชี่ยวชาญกฎมิติด้วยรึ ! ” ตอนนั้นเสิ่นหรานรู้แล้วว่าทำไมเจี้ยนเฉินถึงได้ไล่ตามตนมาและปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าตนได้ ความเ เร็วนี้มันมากกว่าการเผาผลาญวิญญาณเสียอีก
เขาถึงกับต้องการหนีต่อหน้ายอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นที่เชี่ยวชาญกฎมิติ นี่มันเป็นความพยายามที่ไร้ค่า
ตอนนั้นเสิ่นหรานไม่มีความหวังในใจเลยแม้แต
