ที่เจ้าจะตาย”
“จำสัตว์เทพที่เผ่าของเจ้าจับกุมไว้ก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ ? สัตว์เทพนั่นคือเพื่อนสนิทของข้า เผ่าของเจ้าต้องการใช้เขาเป็นเครื่องบูชายัญ ข้ามาที่ดินแดนดาวทมิฬในครั้งนี้ก็เพื อทำลายพิธีของพวกเจ้าและช่วยสัตว์เทพนั่น” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นและตอนที่เขาพูดถึงการทรมานพยัคฆ์ปีกเทวะ เขาก็รู้สึกโกรธแค้นขึ้นมา เมื่อได้ยินแบบนั้น เสิ่นหรานก็เงียบไปแต่ สายตาเขาสะท้อนความเศร้าออกมา หลังจากนั้นสักพักเขาก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและพึมพำกับตัวเอง “คิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงเลย ข้าเตรียมการมาหลายปีแต่สุดท้ายแล้วก็เพราะสัตว์เทพนั่นที ทำให้พิธีของเราถูกทำลาย…”
นี่คือเสียงสุดท้ายของเสิ่นหราน หลังจากที่พูดจบ มิติรอบตัวก็กลับเป็นปกติ เจี้ยนเฉินที่ลอยอยู่ตรงกันข้ามนั้นได้ปกปิดพลังของตัวเองและหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทันทีที่เจี้ยนเฉินหายตัวไป ลิงยักษ์ซึ่งสูงกว่า 100 ฟุต ตัวใหญ่ราวกับขุนเขาก็ได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเสิ่นหราน มันคำรามออกมาดังก
