งไรก็ตาม เพียงเจี้ยนเฉินเรียกเขาว่าคุนเทียน ท้ายที่สุดเขาก็ต้องหันมาสนใจคนที่เขาเห็นว่าเป็นมดอย่างจริงจัง
คุนเทียนลุกยืนอย่างช้า ๆ และยืดตัวจากท่าคุกเข่า เขาหันกลับมาและจ้องไปที่เจี้ยนเฉินที่สวมหน้ากากด้วยสายตาที่เย็นชา เขาขมวดคิ้ว “เจ้ารู้จักหัวหน้าศาลาผู้นี้ด้วยรึ ? ”
ทันทีที่เขาพูด คุนเทียนก็เริ่มไม่แน่ใจและสับสนอีกครั้ง เขาสงสัยกับตัวเองว่า “หัวหน้าศาลา ? ทำไมถ้าถึงพูดแทนตัวเองอย่างนั้น ? ” เขาคิดอย่างหนัก แต่หลังจากนั้นไม่นานเขา ก็ไม่พบอะไรเลย เขาลืมทุกอย่างไปแล้ว บางทีการกระทำและวิธีพูดจาของเขาก็ฝังแน่นอยู่ในตัวของเขา
เขาเรียกตัวเองว่า “หัวหน้าศาลา” มาหลายปีแล้ว แม้ว่าเขาจะลืมทุกอย่าง เขาก็ยังมีปฏิกิริยา, การกระทำและคำพูดของเขาที่ยังคงเหมือนเดิม
สายตาของเจี้ยนเฉินส่องประกาย สัมผัสวิญญาณของเขาเฉียบแหลมมา ดังนั้นเขาจึงสังเกตเห็นท่าทางและการแสดงออกทั้งหมดของคุนเทียน เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “แน่นอนข้ารู้จักท่าน ท่านเป็ นหัวหน้าศาลาห้าของหัวหน้าศาลาทั้งสิบของเผ่าดาวทมิฬ คุนเทียน”
เจี
