ฝดก่อนที่จะหายเข้าไปในหมอก
ทันทีที่เจี้ยนเฉินเข้าไปในภูเขาโลกาแฝด เขาก็ลดความเร็วลง เขาหยุดหลังจากเดินทางไปไม่กี่สิบเมตร หลังจากนั้นความเหนื่อยล้าทั้งหมดบนใบหน้าของเขาก็หายไป ขณะที่ใบหน้าซีด ๆ ก็กลายเป็นมีน้ำมีนวลฉับพลัน เขาดูปกติดีราวกับว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บหนักเลย
เพียงสะบัดมือ เลือดทั้งหมดบนตัวของเขาก็หายไปเผยให้เห็นผิวสีทองแดง
เขาคงรูปลักษณ์ตัวเองในฐานะที่เป็นคนกำยำ แต่บาดแผลทั้งหมดของเขาหายไปแล้ว ไม่มีบาดแผลแม้แต่แผลเดียว
นับประสาอะไรกับรอยแผลไม่กี่รอย
ไม่กี่วินาทีต่อมากลุ่มของไป่จินก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและมาถึงด้านหน้าเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเห็นรูปลักษณ์ของเจี้ยนเฉินแล้ว สีหน้าของพวกเขาทั้งหมดก็ เปลี่ยนไป พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ
“จะ-เจ้า….” ไป่จินจ้องมองเจี้ยนเฉินที่ไม่ได้รับบาดเจ็บด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แม้จะมีความอดทนทางจิตใจแค่ไหน เขาก็ตกตะลึงกับสิ่งนี้ เขาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก
เจี้ยนเฉินมองไปที่แหวนมิติในมือของเขา แหวนยังอยู่บนนิ้วของเขาก่อนที่แก่นโลหิตสัต
