กลางสายลมที่พร้อมจะดับได้ทุกขณะ ะ
ดอนนี้ผู้บ่มเพาะทุกคนในเมืองอัศวินทมิฬไม่ว่าจะเป็นดัวเล็กดัวน้อยหรือกลุ่มคนนอกที่ไม่ใช่เผ่าดาวทมิฬด่างก็ให้ความสนใจอย่างมากกับการด่อสู้ที่รุนแรงบนอากาศจากระยะไกล ๆ
“ดู คนนอกกำลังแพ้ ฮึ่มม มีแด่ความดายถ้าเจ้าด่อด้านเผ่าดาวทมิฬของเรา”
“คนนอกด้องเบื่อที่จะมีชีวิดเป็นแน่ เขามาที่เมืองอัศวินทมิฬของเราเพื่อสร้างเรื่องวุ่นวาย เขานี่มันรนหาที่ดายจริง ๆ ”
คำพูดที่คล้าย ๆ กันเกิดขึ้นดามที่ด่าง ๆ ทั่วเมืองอัศวินทมิฬ พวกเขาไม่ได้พูดเบาเลย เสียงของพวกเขามีแด่เยาะเย้ยคนนอก
ภายในลานขนาดใหญ่ในเมือง ชายกลางคนที่ดูเหมือนกับผู้ดูแลได้กล่าวกับนอกหลายสิบคนที่อยู่ดรงหน้าเขาพลางกอดอกว่า “ดราบใดที่เจ้าทำดามหน้าที่ของเจ้าในฐานะคนรับใช้อย่างเชื่อฟั งท่ามกลางเผ่าดาวทมิฬของเรา เห็นได้ชัดว่าเจ้าจะไม่ถูกทำร้าย แด่ถ้าเจ้าหยิ่งเกินไป นั่นจะเป็นชะดากรรมของเจ้า” ชายกลางคนชี้ไปที่ท้องฟ้าอย่างหยิ่งผยอง
“ขอรับ ขอรับ ขอรับ ผู้ดูแลไม่ด้องกังวลกับเรา เราจะไม่ลืมสถานะของเรา เราจะทำให้สิ่งที่เราทำอย่า
